Wat vraagt wet- en regelgeving over biodiversiteit?
Heb je een aparte biodiversiteitsstrategie nodig om aan wetgeving te voldoen? Niet per se. Wel krijgen steeds meer bedrijven te maken met regels en klantvragen over onderwerpen die direct aan biodiversiteit raken. Denk aan de herkomst van grondstoffen, ontbossing, watergebruik en de impact van bedrijfsactiviteiten op ecosystemen.
Ook als biodiversiteit nog nooit apart op jouw agenda heeft gestaan, verzamel je waarschijnlijk al informatie die hiervoor relevant is.
Denk bijvoorbeeld aan vragen als:
Waar komen je belangrijkste grondstoffen vandaan?
Welke landen en regio’s zijn betrokken bij de productie?
Welke certificeringen hebben je leveranciers of grondstoffen?
Weet je waar cacao, hout, katoen of andere natuurlijke grondstoffen vandaan komen?
Zijn er risico’s op ontbossing, waterschaarste of schade aan ecosystemen?
Samen geven de antwoorden inzicht in hoe je product tot stand komt en waar mogelijke kwetsbaarheden zitten. Veel van die informatie staat al in inkoop-, kwaliteits- of leverancierssystemen.
Waarom krijg je vaker vragen over biodiversiteit?
Een deel van die vragen komt voort uit Europese wet- en regelgeving. Bedrijven moeten meer inzicht krijgen in wat er in hun waardeketen gebeurt en hebben daarvoor informatie van leveranciers nodig. Daardoor kan biodiversiteitswetgeving ook jouw bedrijf raken als je zelf niet rechtstreeks onder een rapportageplicht valt.
Een klant kan bijvoorbeeld willen weten waar een grondstof vandaan komt, of er ontbossingsrisico’s spelen of hoeveel water nodig is voor productie. Banken en andere financiers kunnen op hun beurt vragen stellen over afhankelijkheden van natuurlijke hulpbronnen.
Zo komt biodiversiteit in de praktijk vaak niet binnen met de vraag “Wat is jullie biodiversiteitsbeleid?”, maar via een verzoek om informatie over je producten, locaties of leveranciers.
Wat heeft de CSRD met biodiversiteit te maken?
Binnen de Corporate Sustainability Reporting Directive (CSRD) is biodiversiteit en ecosystemen uitgewerkt in de European Sustainability Reporting Standards, onder ESRS E4. Bedrijven die hierover moeten rapporteren, brengen onder meer hun impact op natuur, afhankelijkheden van ecosystemen en biodiversiteitsgerelateerde risico’s in kaart. Daarbij kijken zij niet alleen naar de eigen activiteiten, maar ook naar relevante delen van de waardeketen.
Daarvoor hebben zij informatie van leveranciers nodig. Neem een bedrijf dat cacao verwerkt. Om inzicht te krijgen in de keten is niet alleen relevant hoeveel cacao het bedrijf inkoopt, maar ook waar die cacao vandaan komt. Speelt daar ontbossing? Is voldoende water beschikbaar? En welke natuurlijke omstandigheden zijn nodig om cacao te kunnen blijven produceren?
Ben jij leverancier van zo’n bedrijf, dan kunnen die vragen uiteindelijk bij jou terechtkomen.
Wil je eerst begrijpen waarom die afhankelijkheden voor je bedrijf relevant zijn? Lees dan Wat biodiversiteit met jouw bedrijf te maken heeft.
Wat vraagt de EUDR?
Ook de Europese Ontbossingsverordening, de EUDR, raakt aan biodiversiteit. De verordening stelt eisen aan grondstoffen en producten zoals cacao, koffie, soja, palmolie, rubber, hout en rundveeproducten. Bedrijven die onder deze regels vallen, moeten kunnen aantonen waar relevante producten en grondstoffen vandaan komen.
Daarmee wordt herkomstinformatie belangrijker. Voor bedrijven die rechtstreeks met de regelgeving te maken hebben, maar ook voor leveranciers die informatie moeten aanleveren. Dat kan extra werk opleveren als je niet weet waar grondstoffen vandaan komen of als informatie verspreid staat over verschillende systemen.
Meer weten over de bedrijfsrisico’s die samenhangen met herkomst, beschikbaarheid en leveranciers? Lees Hoe biodiversiteitsverlies een bedrijfsrisico wordt.
Wat betekent dit voor het mkb?
Ook als jouw bedrijf niet zelf onder een bepaalde rapportageplicht valt, kun je wel vragen krijgen van klanten, banken of andere partijen in de keten. Daarom helpt het om relevante informatie één keer goed vast te leggen.
De VSME, de Voluntary Sustainability Reporting Standard, is een vrijwillige rapportagestandaard voor mkb-bedrijven. De standaard helpt om duurzaamheidsinformatie gestructureerd te verzamelen, zodat je niet voor iedere klantvraag opnieuw hoeft te beginnen. Voor biodiversiteit gaat het bijvoorbeeld om informatie over locaties in of nabij beschermde natuurgebieden, landgebruik en water. Daarnaast kan informatie over belangrijke grondstoffen, herkomst, leveranciers en certificeringen helpen bij vragen uit de keten. Veel daarvan heb je mogelijk al. Het is eerder een kwestie van informatie bij elkaar brengen dan alle nieuwe informatie te verzamelen.